پیشبینهای روانی-اجتماعی اختلال پرخوری در بزرگسالان دارای اضافه وزن
مونس سلاطین. زهرا علیزاده
چکیده:
هدف: این مطالعه با هدف بررسی نقش ذهنآگاهی، اعتیاد به غذا، تصویر بدنی و انزوای اجتماعی در افراد دارای اضافهوزن با و بدون پرخوری عصبی انجام شد.
روشها: جامعه آماری شامل ۱۲۰ مراجعهکننده ۱۸ تا ۴۵ ساله به کلینیکهای تغذیه و لاغری مشهد بود که به دو گروه با پرخوری عصبی (n=58) و بدون پرخوری عصبی (n=62) تقسیم شدند. شدت پرخوری با پرسشنامه BES، ذهنآگاهی با MAAS، تصویر بدنی با BICI، اعتیاد به غذا با YFAS و انزوای اجتماعی با پرسشنامه محققساخته سنجیده شد. دادهها با آزمون t مستقل، تحلیل کوواریانس، همبستگی پیرسون و تحلیل ممیز گامبهگام مورد تحلیل قرار گرفتند و اثر سن با ANCOVA کنترل شد.
نتایج: افراد دارای پرخوری عصبی در مقایسه با گروه مقابل، ذهنآگاهی پایینتر، تصویر بدنی منفیتر و اعتیاد به غذای بالاتری داشتند (P<0.001). تفاوت معناداری در انزوای اجتماعی مشاهده نشد. همبستگیها نشان داد ذهنآگاهی با اعتیاد به غذا رابطه منفی و تصویر بدنی منفی با اعتیاد به غذا رابطه مثبت دارد. تحلیل ممیز ترکیبی از ذهنآگاهی پایین، تصویر بدنی منفی و اعتیاد به غذا را به عنوان بهترین پیشبینیکننده عضویت در گروه دارای پرخوری عصبی با صحت ۸۴.۲٪ معرفی کرد.
نتیجهگیری: این یافتهها تأکید میکند که تعامل عوامل شناختی، هیجانی و رفتاری در پرخوری عصبی نقش کلیدی دارد و مداخلات بالینی باید همزمان به تقویت ذهنآگاهی، بازسازی نگرش نسبت به بدن و کاهش وابستگی به غذا توجه کنند.
کلمات کلیدی: پرخوری عصبی، ذهنآگاهی، تصویر بدنی، اعتیاد به غذا، انزوای اجتماعی
مقاله پیشبینهای روانی-اجتماعی اختلال پرخوری در بزرگسالان دارای اضافه وزن.pdf
